Različite škole i stilovi džiu-džicua razvijani su i očuvani u Japanu tokom vijekova kao borilačka vještina. Početkom 19. vijeka, ova vještina se značajno proširila po svijetu, što je dovelo do pojave brojnih stilova i razvoja sportskog aspekta. Dok je jedna specijalizacija iznjedrila danas poznati sport džudo, koji je fokusiran na bacanja i obaranja, jedan drugi značajan razvoj desio se istovremeno u Brazilu. Polazeći od činjenice da se borba u većini slučajeva ne završava samo obaranjem protivnika na pod, fokus je preusmjeren na sabmišen (submission) – primoravanje protivnika na predaju.

Kontrola – Dominacija – Sabmišen
Ovo je osnovna strategija koja se koristi u džiu-džicuu. Kontrola protivnika u stojećem stavu je vrlo teška, a često i nemoguća. Znanje borbe na tlu pruža mogućnost da se kontroliše i fizički nadmoćniji protivnik. Upravo zato, džiu-džicu se fokusira na prelazak iz stojećeg u parter i borbu na tlu.

Naziv discipline:
Zvanična JJIF takmičarska disciplina nosi naziv “Jiu-Jitsu”.
Ukoliko je potrebno preciznije razlikovanje, dodaje se oznaka „Ne-Waza“ u zagradi, što je japanski termin za tehnike na tlu.
Zbog istorijskog razvoja, često se koristi i naziv „brazilski džiu-džicu“, mada se taj termin nikada nije koristio u samom Brazilu. Danas, pošto je riječ o globalnom sportu i borilačkoj vještini, JJIF ne koristi ovaj naziv.

JJIF je ovu disciplinu uvrstio u svoj zvanični program 2010. godine, a već 2013. godine ona je bila dio Svjetskih igara, u dvije početne kategorije:

• muškarci do 85 kg

• žene do 70 kg

Treninzi i takmičenja se održavaju u kimonu (Gi) ili bez kimona (No-Gi) – u šorcu i majici. Borba počinje u stojećem stavu, a udarci rukama i nogama nisu dozvoljeni. Nakon početka meča, sudija prekida borbu samo u kritičnim trenucima. Glavni dio borbe se najčešće vodi na tlu. Cilj je pobjeda sabmišenom – polugom na zglobovima ili gušenjem, ili pobjeda na poene.
Tokom meča u trajanju od 6 minuta, moguće je osvojiti poene za:

• bacanja,

• obaranja,

• kontrolu pozicije,

• određene tehnike koje donose prednost u daljem toku borbe.

Zabavna činjenica:
Za razliku od drugih borilačkih sportova, nije nužno loše biti u borbi na leđima, sa protivnikom iznad. Oko tzv. „gard pozicije“ (guard), praktičari džiu-džicua razvili su cjelokupan sistem tehnika kojima mogu kontrolisati i savladati protivnika iz donje pozicije.

Danas se takmičenje odvija u 14 težinskih kategorija:

Muškarci:
-56 kg, -62 kg, -69 kg, -77 kg, -85 kg, -94 kg, +94 kg

Žene:
-45 kg, -48 kg, -52 kg, -57 kg, -63 kg, -70 kg, +70 kg